Son DakikaYaşam

Hz. Peygamber (sav)’in yetimlere olan şefkati


islam dini, yetimi daima el üstünde tutmayı amaçlamıştır. Hz. Peygamber yetimi daima el üstünde tutmuş, ümmetine de bunu tavsiye etmiştir. İşte Hz. Peygamber’in yetimlere olan davranış ve şefkati…

Hz. Peygamber (sav)'in yetimlere olan şefkati

Kur’ân-ı Kerîm’de yetimin muhâfazasına dâir pek çok âyet-i kerîme vardır. Allah Teâlâ, yetimlere karşı hassas olmayı şöyle telkin eder:

“Yetime karşı kahretme! (Kötü muâmelede bulunma!)” (ed-Duhâ, 9)

“Yetimlerin haklarını vermekte tam adâleti gözetin. Yaptığınız her iyiliği, Allah mutlaka bilir.” (en-Nisâ, 127)

Allah’ın en sevdiği kulu, sevgililer sevgilisi olan, hayata gözlerini yetim olarak açmış olan Allah Resûlü de:

“Yetime karşı şefkatli bir baba gibi ol!” tavsiyesinde bulunmuştur.

Hz. Peygamber (sav) in yetimlere olan şefkati #1

En hayırlı ev yetime iyi davranılan evdir

Hadîs-i şerîflerde  şöyle buyrulur:

“Müslümanlar içinde en hayırlı ev; içinde yetime iyi davranılan evdir. Müslümanlar içinde en kötü ev de yetime kötü davranılan evdir.” (İbn-i Mâce, Edeb, 6)

“Bir kimse, müslümanların arasında bulunan bir yetimi alarak yedirip içirmek üzere evine götürürse, affedilmeyecek bir suç işlemediği takdirde, Allah Teâlâ onu mutlaka cennete koyar.” (Tirmizî, Birr, 14/1917)

“Bir kimse sırf Allah rızâsı için bir yetimin başını okşarsa, elinin dokunduğu her saç teline karşılık ona sevap yazılır…”

Cennete götüren iyilik

Hz. Peygamber toplumdaki kırık kalplere, yetimlere karşı daima duyarlıydı ve duyarlı olmayı da ümmetine tavsiye etmişti.

Ümmetinin yetimlere nasıl davranması gerektiğini, sözleriyle ve yaşantısıyla bir bir anlatmıştı ve göstermişti. Peygamberimiz:

“Kim mes’ûliyeti altındaki kız veya erkek yetim çocuğuna iyi davranırsa; o ve ben cennette (şöylece) beraber bulunacağız.” buyurarak iki parmağını yanyana getirmişlerdi. (Buhârî, Edeb, 24)

Hz. Peygamber’e birisi kalbinin katılığından şikâyet etti. Allah Resûlü de o kişiye tedâvî olarak:

“Eğer kalbinin yumuşamasını istiyorsan fakiri doyur, yetimin başını okşa!” tavsiyesinde bulundu.

İki zayıf hakkında Allah’tan korkun

Hz. Peygamber SAV yine bir hadisinde şöyle buyurdu:

“Ben her mü’mine kendi nefsinden daha ileriyim, daha yakınım. Bir kimse ölürken mal bırakırsa o mal kendi yakınlarına âittir. Fakat borç veya yetimler bırakırsa, o borç bana âittir; yetimlere bakmak da benim vazîfemdir.” (Müslim)

Enes (r.a.) şöyle anlatır:

Vefâtı esnâsında Resûlullah’ın yanındaydık. Bize üç defâ:

“Namaz husûsunda Allah’tan korkun!” dedi. Sonra da şöyle buyurdu:

“Emriniz altındaki insanlar hakkında Allah’tan korkun, iki zayıf hakkında Allah’tan korkun: Dul kadın ve yetim çocuk. Namaz husûsunda Allah’tan korkun!”

Sonra, “namaz, namaz” diye tekrar etmeye başladı. (Mübârek lisanları söylemez olunca bile) rûh-i mübârekleri çıkıncaya kadar bunu içten içe tekrar edip durdular.

Hazret-i Peygamber’in, yetim olarak dünyâya gelmesi ile dünyâda ve âhirette yetimlik izzet ve şeref kazandı.

Şâir Mehmet Aslan, yetimlerin durumunu şu mısrâları ile ne güzel îzah eder:

Yetimin sâhibi Allâh;

Yetimi incitmek günâh…

Yetimi güçsüz zannetme;

Yetimin gözyaşı silâh!

Hz. Peygamber (sav) in yetimlere olan şefkati #2

Hz. Peygamber ve Yetim kız

 

Bir bayram sabahı Medine’de ümmeti ile bayramlaşan Peygamberimiz bir köşede ağlamakta olan küçük bir kız çocuğu görmüş.Elleriyle yüzünü kapatmış bir şekilde ağlıyormuş. Peygamberimiz küçük kızı bu halde görünce dayanamamış ve sormuş:

“Yavrucuğum bugün bayram. Bu mutlu günde neden ağlıyorsun?”

 

Çocuk içini çekerek, başını hiç kaldırmadan ve soruyu soranın kim olduğunu bilmeden cevap vermiş:

“Geçen bayram babam bizimleydi ama artık yok. Son savaşta Peygamberimiz’le yan yana dövüştü, sonuna kadar savaştı ama şehit düştü. Onu çok özlüyorum. İnsan böyle yetim kalınca elbette ağlar.”

 

Peygamberimiz küçük kızın sözlerine çok üzülmüş. Küçük kızın başını okşayarak şöyle demiş:

“Gözlerinin yaşını sil yavrucuğum. Allah’ın Peygamberi baban, Fatıma ablan, Ayşe de annen olsun istemez misin?”

 

Küçük kız bu sözleri duyunca yavaşça başını kaldırmış ve karşısında Peygamberimiz’i görünce çok şaşırmış, bir o kadar da sevinmiş. Başını “evet” anlamında sallamış ve Peygamberimiz’in o mübarek elini tutarak O’nun evine doğru yürümeye başlamış.

Eve geldiklerinde Hz. Fatıma ve Hz. Ayşe de bu küçük kızı çok sevmişler. Güzel ve yeni elbiseler giydirmişler, saçlarını taramışlar. Karnını doyurup bayram harçlığı vermişler. Sonra da oynasın diye sokağa, çocukların arasına göndermişler. Çocuklar bu küçük yetim kızı yeni elbiseler içinde ve mutlu bir yüzle görünce çok şaşırmışlar ve sormuşlar:

“Ne oldu sana böyle?”

 

Yetim kız cevap vermiş:

“Benim de bir babam var artık! Hem öyle bir baba ki; eşsiz, benzersiz. Böyle babası olan sevinmez mi?

Şefkatli Ayşe annem var benim. Beni seven, bana yeni elbiseler giydiren Fatma ablam var. Böyle ailesi olan sevinmez mi? Bu yüzden çok mutluyum”.

 

 

 


İlgili Haberler

Bir Cevap Yazın

Başa dön tuşu